Пахаванне па-каталіцку: што неабходна ведаць?

Парафіяльныя аб'явы Літургічны каляндар Катэхеза Кантакты Відэаматэрыялы

Пахаванне па-каталіцку: што неабходна ведаць?

Як бы балюча ні было, але заўсёды прыходзіць час развітвацца з роднымі і блізкімі, якія адыходзяць у вечнасць. Гэтую праўду хрысціяне ўспрымаюць лягчэй за іншых, бо ведаюць, што яшчэ абавязкова сустрэнуцца ў Небе. Каб пахаванне мела духоўны плён і не супярэчыла вучэнню Касцёла, варта памятаць пра пэўныя моманты.

Да каго трэба звяртацца пры арганізацыі пахавання згодна з традыцыяй Касцёла?

Пры арганізацыі пахавання родным ці блізкім памерлага неабходна найперш наведаць святара (пробашча) сваёй парафіі, каб дамовіцца па ўсіх пытаннях, звязаных з пахаваннем (устанавіць дзень, гадзіну). Пры сабе неабходна мець пасведчанне аб смерці. У выпадках, калі памерлы жыў у адной мясцовасці, а пахаваны будзе ў іншай, святар можа папрасіць прадаставіць даведку аб прынятых перад смерцю сакрамантах (выдае святар той парафіі, якую ў апошнія часы наведваў памерлы).

Варта звярнуць увагу на тое, што арганізацыі, якія аказваюць рытуальныя паслугі, не маць дачынення да Касцёла і не дамаўляюцца са святаром аб пахаванні.

Хто мае права на пахаванне па-каталіцку?

Кожны верны памерлы мае права на касцёльнае пахаванне. Членамі Касцёла становімся праз сакрамант хросту. Калі чалавек быў неахрышчаным, ніколі не хадзіў у касцёл, не верыў у Бога, то пасля смерці няма патрэбы ў каталіцкім пахаванні.

Згодна з канонам 1183 Кодэксу Кананічнага Права катэхумены (тыя, хто рыхтуецца да хросту) прыраўніваюцца да вернікаў. З дазволу ардынарыя святары могуць праводзіць пахаванне неахрышчаных дзяцей, якіх бацькі мелі намер ахрысціць, але не паспелі праз смерць дзіцяці.

Хто павінен быць пазбаўлены каталіцкага пахавання?

У Кодэксе Кананічнага Права ўзгадваюцца тры групы асобаў, якіх нельга хаваць па-каталіцку:

трываючых у ерасі, адступнікаў ад веры і схізматыкаў;
тых, хто выбраў спаленне ўласнага цела з прычынаў, не адпаведных хрысціянскай веры;
іншых яўных грэшнікаў, каталіцкае пахаванне якіх будзе публічным выклікам для вернікаў (пар. ККП, кан. 1184).

Згодна з канонам 1185 пазбаўленаму касцёльнага пахавання павінна быць адмоўлена таксама ў любой пахавальнай Імшы.

Ці абавязкова хаваць на трэція суткі? Ці можна зрабіць гэта раней?

Можна хаваць і раней. Тут няма акрэсленага тэрміну. Галоўнае, каб усе сваякі, якія хацелі б быць на пахаванні, паспелі прыехаць.

Ці можна рабіць памінкі з застоллем (але без алкаголю)?

Пасля пахавання можна сустрэцца пры стале, каб найперш падсілкавацца. Гэта павінна быць не застолле, а можа быць звычайны абед з роднымі і блізкімі, якія прыехалі з розных мясцін. Касцёл заахвочвае, каб гэта былі не памінкі, а абед памяці без алкаголю, дзе можна будзе ўспомніць радасныя моманты з жыцця памерлага чалавека. Важнай справай з’яўляецца малітва за сталом у інтэнцыі памерлага.

Як Касцёл ставіцца да застолляў на могілках?

Могілкі — гэта святое месца, тут трэба ўшаноўваць памяць нашых памерлых. У гэтым месцы чалавек павінен задумвацца над сваім жыццём. Менавіта тут асаблівым чынам усведамляе, што чалавек — гэта не толькі цела, але і душа, якая жыве вечна. Таму на могілках не можа быць застолляў, а тым больш нельга ўжываць алкаголь.

Могілкі — гэта месца роздуму і цішыні.

Колькі Імшаў варта ахвяраваць у інтэнцыі памерлага?

Святая Імша — найбольшы падарунак, які можа зрабіць памерлым, а праз актыўны ўдзел (прыняцце святой Камуніі) вельмі многа дапамагаем душы памерлага. Звычайна святая Імша адпраўляецца ў дзень пахавання, на 30 дзень пасля смерці і ў першую гадавіну. Асабліва памятаем пра памерлых у лістападзе. Для тых, хто мае такую магчымасць, можна ахвяраваць за памерлага 30 Імшаў (так званая грыгарыянская Імша), каб Бог дараваў яе душы кары ў чыстцы. Ніколі малітвы не будзе зашмат, таму Імша ў чарговую гадавіну смерці будзе вялікай ласкай для памерлага.

Ці можна ў Каталіцкім Касцёле маліцца і ахвяроўваць святыя Імшы за людзей, якія скончылі жыццё самагубствам?

Каталіцкі Касцёл не перастае навучаць, што грэх самагубства — гэта адзін з найжахлівейшых грахоў, які прыводзіць чалавека да пекла. Адначасова ён перасцерагае не спяшацца судзіць аб тым, якой будзе вечнасць канкрэтнага чалавека, бо гэта вырашае толькі суд Божы. Галоўнае ж заданне хрысціяніна — не пераставаць маліцца аб Божай міласэрнасці і прабачэнні для грэшнікаў, асабліва для тых, хто адышоў у вечнасць. «Нельга губляць надзеі адносна вечнага збаўлення асобаў, якія адабралі ў сябе жыццё. Бог, вядомым Яму чынам, можа даць ім магчымасць збавеннага жалю. Касцёл моліцца за людзей, якія адабралі ў сябе жыццё» (ККК, 2283).

Як доўга павінна працягвацца жалоба?

Працягласць жалобы залежыць ад кожнага чалавека, ад ступені сваяцтва, блізкасці з памерлым. У Касцёле існуе прыгожая традыцыя «30-га дня пасля смерці», таму вельмі добра было б, калі ўсе гэтыя 30 дзён былі жывой памяццю аб нашых памерлых і часам інтэнсіўнай малітвы за блізкую нам асобу.

Калі хочам дапамагчы малітвай памерлым маці ці бацьку, то такая жалоба можа працягвацца год. Важна памятаць, што ў любым выпадку жалоба — гэта ўнутраны стан, пастава, а не знешнія праяўленні (адзенне).

Паводле Сatholic.by