Зімовыя ўрачыстасці ў Росіцы

Парафіяльныя аб'явы Літургічны каляндар Катэхеза Кантакты Відэаматэрыялы

У Росіцы прайшлі зімовыя ўрачыстасці ў гонар благаслаўлёных Антонія Ляшчэвіча і Юрыя Кашыры

14 лютага пілігрымы з розных куточкаў Беларусі сабраліся ў Росіцы, каб разам памаліцца аб заступніцтве благаслаўлёных айцоў марыянаў Антонія Ляшчэвіча і Юрыя Кашыры, мучанікаў Другой сусветнай вайны. Узначаліў урачыстасці ў гонар росіцкіх пакутнікаў ардынарый Віцебскай дыяцэзіі біскуп Алег Буткевіч.

Росіца — гэта невялікая вёска на мяжы з Латвіяй, у якой у гады Другой сусветнай вайны адбылася жудасная трагедыя. Зімой 1943 года нямецкія акупанты абвінавацілі жыхароў Росіцы і навакольных вёсак у дапамозе партызанам і таму вырашылі ўсе беларускія вёскі на мяжы з Латвіяй спаліць. Карная аперацыя мела здзеклівую назву — "Зімовае чараўніцтва".

Раніцай 16 лютага 1943 года ў Росіцу сталі зганяць жыхароў суседніх вёсак. Пасля таго, як немцы адабралі дзяцей, каб накіраваць іх у канцэнтрацыйный лагер Саласпілс, а дарослых — на працу ў Германію, астатніх 1528 жыхароў — спалілі. Сярод ахвяр трагедыі былі айцы марыяне Антоній Ляшчэвіч і Юрый Кашыра.

Сёлета Росіца сустрэла сваіх пілігрымаў моцным марозам і надзвычай вялікім снегам, аднак эсктрэмальныя ўмовы не перашкодзілі шчырай і гарачай малітве вернікаў. Урачыстасці ў ганар благаслаўлёных мучанікаў распачаліся з адарацыі Найсвяцейшага Сакраманту, падчас якой супольную ружанцовую малітву правялі сёстры эўхарысткі. Затым адбылася святая Імша, якую ўзначаліў біскуп Алег Буткевіч.

У гаміліі ардынарый Віцебскай дыяцэзіі засяродзіў увагу на благаслаўлёных росіцкіх пакутніках. Іерар падкрэсліў, што святары Антоній Ляшчэвіч і Юрый Кашыра свядома выбралі мучаніцкую смерць. Яны мелі магчымасць пакінуць Росіцу яшчэ да трагеды, калі іх папярэдзілі аб карнай аперацыі, і тады, калі над жыхарамі вёскі навісла пагроза смерці, бо немцы дазволілі ім свабодна перамяшчацца. Аднак айцы марыяне не пакінулі сваіх вернікаў у цяжкую хвіліну, а прайшлі разам імі апошні шлях да канца. Іх учынак — гэта прыклад таго, што дае чалавеку вера, прыклад ахвярнагага жыцця. Узор поўнага даверу Божай волі благаслаўлёных мучанікаў, дае таксама нам і надзею на тое, што з Божай дапамогай мы зможам годна прайсці свой жыццёвы шлях.

Пасля Эўхарыстыі адбылася працэсія на пляц мучаніцтва. На чале працэсіі як заўсёды мужчыны неслі вялікі і цяжкі крыж. Паводле аповедаў сведкаў трагедыі ў Росіцы, апошнюю калону ахвяраў на спаленне ўзначаліў ксёндз Юрый Кашыра, узяўшы крыж... Ён меў выбар, і ён яго зрабіў, несучы свой крыж да канца...

Тыя, хто ішоў у працэсіі сёння, таксама зрабілі свой выбар. Яны пакінулі зону камфорту, каб духоўна дакрануцца да той жудаснай падзеі і прасіць заступніцтва бласлаўлёных мучанікаў, усіх святых і, найперш, Пана Бога, каб лждскія сэрцы не станавіліся халоднымі і падобная трагедыя больш не паўтарылася.

На месцы мучаніцкай гібелі ахвяраў росіцкай трагедыі, там, дзе высока ў неба ўздымаецца крыж, прагучала малітва «Анёл Панскі»... Пад крыжам размешчаны вялікі камень са словамі бласлаўлення, якія Езус прамовіў на гары: "Шчаслівыя вы, калі будуць вас зневажаць, пераследаваць і ўсяляк зласловіць несправядліва за Мяне. Радуйцеся і весяліцеся, бо вялікая ўзнагарода ваша ў нябёсах" (пар. Мц 5, 11-12). Менавіта ўпэўненасць у тым, што гэтыя словы споўніліся на месцы трагедыі, натхняе вернікаў штогод прыязджаць сюды, складаць падзякі і ўзносіць малітвы аб заступніцтве благаслаўлёных айцоў марыянаў.

Пакідаючы ля крыжа знічы, трапяткія агеньчыкі якіх нагадваюць душы загінуўшых, што імкнуцца ў неба, вернікі ўшанавалі крыж, як знак надзеі на збаўлення.

Вяртаючы дадому, кожны пілігрым па-свойму ўзгадваў пражыты дзень, аднак ніхто не паштакадаваў, што пабываў у Росіцы і ў чарговы раз наталіў сваю душу і сэрца моцай ахвярнай любові росіцкіх пакутнікаў.

Жанна Закрэўская

14.02.2026