Пра адметнасць і эксклюзіўнасць свята казаў падчас гаміліі пробашч парафіі Нараджэння Найсвяцейшай Панны Марыі ў Верхнядзвінску ксёндз Аляксандр Грыцкевіч, які ўзначаліў урачыстую святую Імшу. Святар заўважыў, што эксклюзіўнасць свята заключаецца ў тым, што яго няма ў календары Віцебскай дыяцэзіі і адзначаецца яно пераважна ў францішканскіх парафіях.
Далей прамоўца заахвоціў паразважаць над тым, для чаго Бог даў святому Францішку раны, якія балелі, крыватачылі і стваралі шмат невыгод. Францішак пры жыцці вылучаўся глыбокай верай, рабіў шмат цудаў, у якіх праяўлялася яго святасць, аднак сам Асізкі Бядняк лічыў сябе нявартым Хрыста. Ён шмат маліўся, але наўрад прасіў для сябе стыгматаў. Парадокс і зусім нелагічна, чаму за святасць жыцця Бог дае Францішку не нейкія звышнатуральныя якасці, а боль і раны.
Святы Францішак усё жыццё быў незадаволены ўзроўнем сваёй веры. Разважаючы над словамі апостала Паўла: "І ўжо не я жыву, а жыве ўва мне Хрыстус" (Гал 2,19), святы прыходзіць да высновы, што яшчэ так не жыве. Ён робіць дзівосныя рэчы, але не адчувае ў сабе фізічна Хрыста.
"Пан Бог дае Францішку стыгматы не ў якасці заслугі ці ў адказ на просьбы святога, але каб супакоіць яго сэрца рэальнай прысутнасцю Хрыста" — падкрэсліў святар.