Маці найцудоўнейшая
На лацінскай мове гэты заклік гучыць як Mater Admirabilis і перакладаецца як Маці, якая выклікае захапленне, адарацыю. Калі мы глядзім на Марыю, Яе жыццё, ласкі, якія Яна атрымала ад Бога, і Яе ролю ў гісторыі збаўлення, мы захапляемся Ёю. Аднак цікава задумацца, што Яна сама павінна была таксама адчуваць гэта захапленне і ўсведамляць тое, што Яна і Яе жыццё найцудоўнешыя. Часта ў нас такія думкі выклікаюць цяжкасці, бо адразу суадносяцца з пыхай. Безумоўна, празмернае захапленне сабой можа перарасці ў пыху, аднак Марыя заўсёды была найпакорнейшай. Напэўна, Найсвяцейшая Панна Марыя ўсведамляла, што Яна выбраная быць Маці самога Бога, адораная шматлікімі ласкамі і ўмілаваная Богам і адначасова разумела, што гэта Бог сам выбраў Яе і падрыхтаваў да прыняцця такіх вялікіх ласкаў. Менавіта ў гэтым крыецца сэнс сапраўднай пакоры — захапляцца дабром, якое мы ў сабе маем, і адначасова разумець, што гэта не наша заслуга, а Божы дар.
Ад Марыі мы можам вучыцца ўсведамляць тое, што мы абраныя Богам, што мы Яго цудоўныя стварэнні, якія Ён адорвае сваімі незлічонымі дарамі, аднак у той жа час памятаць, што ўсё гэта з’яўляецца не нашай асабістай заслугай, а Божым дарам. І менавіта ўсведамленне таго, што мы цудоўныя і вартыя захаплення, будзе праслаўленнем Бога і захапленнем нашым Стварыцелем.
Маці добрай рады, маліся за нас!
Культ Маці добрай рады пачаўся яшчэ ў XV стагоддзі ў Джэнаццана (Італія). На абразе Маці добрай рады мы бачым Марыю з Дзіцяткам Езусам, якія прытуляюцца шчокамі адно да аднаго. Хрыстус мае рысы твару дарослага чалавека, а Яго позірк поўны мудрасці. Марыя, апусціўшы вочы, злегку схіляецца да Сына, які вучыць Яе і настаўляе. Усё сваё жыццё Марыя ўслухоўвалася ў словы Хрыста і разважала над імі, пераасэнсоўвала іх у сваім сэрцы. Чытаючы Евангелле, мы заўважаем, што Марыя не заўсёды разумела Хрыста і Яго дзеянні. Яна не валодала звышведамі, была проста чалавекам, але такім, які заўсёды ўважліва прыслухоўваўся да голасу Бога. Не Марыя — крыніца добрых радаў, але Езус; і Багародзіца, да канца здзейсніўшы Яго волю ў сваім жыцці, можа падказаць нам шлях, па якім Бог хоча весці кожнага з нас. Менавіта таму квінтэсенцыяй гэтага закліку маглі б быць словы, з якімі Марыя звяртаецца да слугаў у Кане Галілейскай: «Тое, што Ён скажа вам, зрабіце».
Сталіца мудрасці, маліся за нас!
На іконе Марыі сталіцы мудрасці мы бачым Багародзіцу, перад якой стаіць Хрыстус падлетак і трымае Святое Пісанне. Першае, што нам трэба зразумець, што Марыя чэрпала мудрасць ад свайго Сына, калі прабывала з Ім, насіла Яго ва ўлонні, а потым захоўвала Яго словы ў сваім сэрцы. Але што гэта за мудрасць? Гэта геніяльная мудрасць Евангелля, тлумачыць святы Павел. Апостал кажа, што мудрасць Евангелля — гэта мудрасць крыжа, мудрасць, дзякуючы якой можна пераадолець цяжкасці, вытрываць тое, што чалавеку вытрываць проста немагчыма. І калі мы кажам пра Марыю як пра Сталіцу мудрасці, то ўшаноўваем Яе як тую, якая прайшла ў сваім жыцці праз усе выпрабаванні, не адводзячы вачэй ад Бога, крыніцы мудрасці, і дзякуючы гэтаму не страціла надзею там, дзе, здавалася б, надзеі ўжо няма. У гэтым закліку Марыю называюць Сталіцаю, вялікім, магутным горадам. Чаму? Таму што Яна настолькі глыбока прыняла мудрасць Хрыста, што гэта ўчыніла Яе вялікаю і збудавала ўсё Яе жыццё.
Вежа Давідава, маліся за нас!
Кароль Давід на адным з пагоркаў Ерузалема, там, дзе стаяў яго палац, пабудаваў вежу, якая павінна была абараняць горад і ўмацоўваць яго межы. Марыя, дзякуючы таму, што ў Ёй здзейснілася, таксама можа стаць крэпасцю, умацаванаю вежаю, якая здольная абараніць Новы Ерузалем. Яе муры пабудаваныя на адносінах з Богам. Усё, што мае Марыя, Яна мае ад Пана Езуса. Усё, што Яна можа раздаць, чым можа паблагаславіць, Марыя мае ад Бога. Касцёл бачыць у Багародзіцы сваю вежу, якая непахісна стаіць на Божым падмурку: прыняўшы ва ўсёй паўнаце дар чысціні сэрца, Марыя можа ўсцерагчы ад зла і нас.
У Песні песняў чытаем: «Як вежа Давідава — шыя твая, пабудаваная з умацаваннямі, тысяча шчытоў павешана на ёй, усё зброя моцных» (гл. Пп 4, 4). Гэтыя сімвалы ўжываюцца ў кантэксце любові паміж дзвюма душамі. Звяртаючыся да Багародзіцы словамі «Вежа Давідава», мы як бы кажам: «Марыя, Ты дазволіла Богу палюбіць Цябе, дазволіла Яго любові напоўніць Цябе». Хрыстус гэтаксама з любоўю глядзіць і на нас, параўноўваючы кожнага з вежаю Давідавай, якую Ён сам умацоўвае і падтрымлівае. Згадзіцца на Божую любоў і дапусціць яе да сябе — гэта вялікае майстэрства, якому мы вучымся ў Марыі.
Ружа містычная, маліся за нас!
Як ільва называюць каралём звяроў, так і ружу прынята лічыць каралеваю кветак. Параўноўваючы Марыю з ружаю, мы гаворым пра Яе асаблівую прыгажосць, Яе незвычайнасць, што вылучае Багародзіцу сярод іншых кветак, асабліва ў сферы духу. Цікава, што ў гэтым закліку мы можам таксама ўбачыць вобраз гэтага свету, які ў вачах Духа Святога выглядае як сад цудоўных кветак. Кожны з нас — непаўторная кветка. У Божым садзе сапраўды ёсць гэтая асаблівая ружа — Панна Марыя, якая здолела рэалізаваць у сваім жыцці ўсю прызначаную для Яе Божую волю. Менавіта тады, калі чалавек напоўніцу рэалізоўвае Божы план, у ім праяўляецца ўся прыгажосць яго істоты, у тым ліку і знешняя. Марыя была найпрыгажэйшаю жанчынаю ў свеце, таму што ў Яе вачах, рысах твару, усмешцы, позірку, валасах, маршчынках не было следу зла.
.JPG)
